storyofmylife

ฉันจรดปลายปากกาลงบนกระดาษในกลางดึกคืนหนึ่ง
หลังจากที่เราสองคนร่ำลากันได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง
ตอนนี้.. ฉันกำลังรู้สึกในหลายๆสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รู้สึก
และแน่นอนว่าคนที่ทำให้ฉันรู้สึกได้.. ก็คือคุณ

ที่รักของฉัน.. คุณเชื่อไหมว่า
บางครั้ง.. ความใกล้ชิดก็ไม่ได้ทำให้เรามองเห็นความรักของเรา
ได้ชัดเจนมากไปกว่าความห่างไกลนักหรอก
เพราะฉันกำลังรู้สึกว่าเวลาที่เราใกล้กัน
มันเป็นเวลาที่เราได้มองเห็นความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ชัดเจนที่สุด
ส่วนเวลาที่เราห่างกัน..
มันก็เป็นเวลาที่เราได้มองเห็นความรู้สึกของตัวเองชัดเจนที่สุด
ว่าเรารู้สึกอะไรต่อกันมากมายแค่ไหน


อย่างที่ฉันกำลังรู้สึกตอนนี้



ในความว่างเปล่าและมืดเงียบของพื้นที่เล็กๆที่ไร้เงาคุณที่นี่
คุณเชื่อไหมว่า.. ดวงตาฉันมองไม่เห็นอะไรเลยซักอย่าง
ซึ่งมันต่างจากหัวใจของฉันที่กำลังสัมผัสกับความรู้สึกหลายๆอย่าง
ที่ฉายชัดขึ้นในนั้นนับตั้งแต่วินาทีที่เราปล่อยมือจากกันไป

ฉันเริ่มสัมผัสกับหัวใจตัวเองได้ชัดเจนขึ้น
และพบว่า ความรักได้เปลี่ยนฉันให้ต่างไปจากเดิมมากมาย
เปลี่ยนคนหนึ่งคนที่ไม่เคยคิดจะมีหัวใจไว้เพื่อใคร
ได้รู้จักให้ และเริ่มต้นใช้มันเพื่อคุณ
ทำให้ฉันรับรู้ถึงความสุขของการ "ได้รัก" และ "ได้รับ" ไปพร้อมๆกัน
และฉันจะประคับประคองความรักอย่างอ่อนโยนที่สุด
เพื่อให้มันอยู่ในหัวใจให้นานที่สุด เหมือนที่คุณกำลังทำ
เพราะได้เรียนรู้แล้วว่า..
ความสุขของฉันมันเกี่ยวพันกับความรักของคุณอย่างแยกไม่ออก

คนดีที่ฉันรัก.. นั่นอาจจะเป็นความเป็นฉันที่คุณคงไม่เคยได้รับรู้
แต่คุณก็คงมองเห็นมันไปพร้อมๆกับฉันแล้วใช่ไหมว่า
ภายใต้หัวใจที่ดูเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรของฉัน แท้จริงแล้ว
ก็มีอะไรซ่อนอยู่มากมายในนั้น..
และฉันเชื่อว่ามันมากกว่าที่คุณคาดคิดด้วยเช่นกัน

คนดีที่ฉันรัก.. ขอบคุณนะสำหรับความรักที่ทำให้ความสุขของฉันได้เคลื่อนไหว
ขอบคุณสำหรับความรักที่ทำให้ฉันยิ้มให้คุณได้อย่างเต็มแก้ม
ด้วยรอยยิ้มและแววตาอย่างนั้นที่จะมีให้คุณเพียงแค่คนเดียว

เฉกเช่นหัวใจของฉัน..

ที่มันเต้นไหวอยู่อย่างนั้นได้เพราะคุณ..

อยู่ที่คุณจะมองเห็นมันไหม