storyofmylife

ดึกคืนนี้ที่ฝนเพิ่งซาสาย..
ความเงียบปกคลุมไปทุกพื้นที่


แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงเปิดสว่าง
เปลี่ยนห้องมืดให้กลายเป็นห้องที่พอมีแสงไฟให้มองเห็น
และฉันเอง.. ก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
กับภาระบางอย่างที่ต้องสะสางก่อนเช้าพรุ่งนี้จะมาถึง


นานแล้วที่ไม่ได้ใช้ชีวิตข้ามคืนแบบนี้
ตั้งแต่คุณได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
หัวใจลบลืมความรู้สึกของการไม่มีใครไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ฉันเองก็ไม่ทันได้รู้ตัว..
แต่สิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้ชัดเจนที่สุดตอนนี้
คือความรู้สึกว่างเปล่าที่เคยมี
มันถูกแทนที่ด้วยความคิดถึงไปหมดแล้ว


คิดถึง.. ฉันคิดถึงคุณ..


เป็นคำพูดเดิมที่คุณได้ยินอยู่ทุกวันซ้ำๆ
ฉันไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนมันเป็นคำว่าอะไรให้คุณได้ยินต่างไปบ้าง
แต่คุณรู้ไหม หากคุณได้เข้ามาสัมผัสทุกความรู้สึกที่มีข้างใน
คุณจะพบว่า มีความรู้สึกอีกหลายๆอย่าง
ที่เป็นมากกว่าความคิดถึงและไม่อาจจะหาคำนิยามให้มันได้
และนั่นจะเป็นความจริงจากหัวใจของฉัน
ที่ซักวันคุณคงรับรู้มันได้หมด


ฉันขอโทษสำหรับคืนนี้ที่ไม่ได้บอกคุณก่อน
ฉันขอโทษหากคืนนี้เราไม่ได้หลับตาลงพร้อมๆกัน
แต่ฉันจะปล่อยให้วันนี้เป็นหนึ่งวันที่ความคิดถึงของเรา
ไม่ต้องเดินทางสวนกันเหมือนกับทุกๆครั้ง


ที่เวลา  04.05 น. ตอนนี้ ที่คุณกำลังหลับไหล
ฉันกำลังคิดถึงคุณ
และเขียนความรู้สึกที่ลอยวนอยู่ข้างในให้คุณได้รับรู้


ที่เวลาของคุณตอนนั้น
คุณกำลังอ่านข้อความที่ฉันเขียนให้คุณและคิดถึงกัน
ส่วนฉันก็คงกำลังหลับไหล หลังจากวุ่นวายกับงานมาทั้งคืนแล้ว


ฉันขอโทษนะคนดี..
แล้วฉันจะให้วันนี้เป็นวันเดียวที่ความคิดถึงของเราเดินทางหากันคนละเวลา
ผ่านวันนี้ไปเมื่อไหร่ เราจะหลับตาลงพร้อมๆกันอีกครั้ง
และเจอกันในความฝันเหมือนทุกคืน..




รักคุณ..