ฝัน..
"แนนว่ามั้ย บางที.. เวลาที่เราทำอะไร.. มันก็เหมือน.. เหมือนเราฝันไปอะเนอะ"
"อื้อ ทำไมล่ะ"
"ไม่รู้ดิ เรารู้สึกว่าที่เรากำลังเป็นอยู่ มันเหมือนเรากำลังฝันไปยังไงไม่รู้อะ"
"ไม่แน่นะ ถ้าอั้มตื่นขึ้นมา อั้มอาจจะเห็นแนนนั่งยิ้มอยู่ข้างๆอั้มในความเป็นจริงก็ได้"
"ทำไมอะ หมายถึงอะไร ทำไมถึงนั่งยิ้มอะ ไม่เข้าใจ"
"อืม แนนก็ไม่รู้เหมือนกัน"
..
"เค้าสวมให้เธอแล้วนะ มันเป็นแหวนล่องหน เธอไม่เห็นมันหรอก
แล้วใครๆก็จะมองไม่เห็นมันด้วย แต่เธอจะรู้สึกได้.. ตราบใดที่เธอยังรักเค้าอยู่
แต่วันไหนที่เธอหมดรักเค้าเมื่อไหร่ แหวนวงนี้จะหายไปจากนิ้วเธอเองนะ"
"นี่เป็นกุญแจ ไขหัวใจเค้า เก็บเอาไว้กับเธอ สำหรับวันไหนที่เธออยากออกมานะ
มีดอกเดียว"
..
"อั้มก็อยากให้แนนเป็นคนสุดท้ายของชีวิตอั้ม
แล้วก็อยากเป็นคนสุดท้ายของชีวิตแนนด้วย
แนนอยากให้อั้มเป็นคนสุดท้ายของชีวิตแนนมั้ย"
..
"อั้ม.. แนนไม่อยากผ่านช่วงเวลานี้ไปเลย
เค้าไม่รู้พรุ่งนี้จะเป็นยังไง จะมากกว่านี้หรือเปล่า
แต่วันนี้.. เค้ามีความสุขที่สุดแล้วเธอ"
"อั้มก็มีความสุขที่สุด.. รักเธอนะ"
..
ตื่น..
"จะลองไขว่คว้าหาคำตอบ ฝันคงจริงสักครั้ง
จะมีความรักให้เธออย่างหาใครมาเปรียบเหมือน
มีเพียงเราสองรักกันอยู่.. ข้างเคียงกันเสมอ
ในใจลืมเผลอละเมอตื่น.. ฝันยังคอยหลอกหลอน..
หายใจมีแต่เธอ.. แม้เธอไม่มีอยู่"
" ไม่มี "